110276-crumpled-paper-icon-social-media-logos-rss-cube

banner_seg_inf

images-stories-ceivar-DSC06508-220x151Após passar umhas duras horas pola detençom antes de ontem do seu filho, Suso Cela, hoje chegava umha boa nova à casa da familia Cela-Seoane. A causa que a Audiencia Nacional abrira contra ela neste mês de Maio por um suposto delito de “enaltecimento do terrorismo”, devido a umhas declaraçons feitas al diario El Mundo, foi arquivada e assim foi comunicado à advogada de Pepita.

Lembramos que Pepita Seoane prestou declaraçom o passado 12 de Junho nos Julgados da Corunha acompanhada por quase um cento de solidárias que nom deixárom de arroupar à mulher de 75 anos em nengum momento.

 

B3ZM9qgIgAA7cDQ.jpg_largeAo medio dia de hoje eram postos em liberdade o ex preso antifascista galego Suso Seoane, o advogado Juanma Olarieta e o ativista Aitor Cuervo após passar a noite detidos em Madrid acusados dum delito de “enaltecimento do terrorismo”.

Por volta das dez da manha de ontem Suso Cela dirigia-se a apanhar um autocarro urbano para acudir a umha mobilizaçom contra os despejos quando um polícia à paisana se abalançou contra o ex-preso a ponta de pistola. De seguido vinte guardias civis procedérom à sua detençom.

Suso Cela e Juanma Olarieta reportárom um trato dentro da normalidade, nom assim Aitor Cuervo quem sinalou que fora conduzido até um monte durante uns minutos com intençom de amedrenta-lo e que posteriormente o foi subido ao carro policial para desloca-lo até depedências da Guardia Civil.

Nesta manhá os três detidos fôrom postos a disposiçom do juíz da Audiencia Nacional, Eloy Velasco, e também ante umha Fiscalia que nom solicitou medidas de prisom. Passadas as doze da manhá eram postos em liberdade com a obriga de assinar cada 15 dias.

O irmao de Suso Cela, Carlos, deslocou-se até Madrid para buscar a Suso e nestes momentos ambos atopam-se em companha de solidárias/os madrilenhas/os. Hoje à noite está prevista a sua volta para a Terra.

Lembramos que a nai de Suso Cela, Pepita Seoane, de 75 anos foi acusada do mesmo delito de “enaltecimento do terrorismo” a começos deste ano por umhas declaraçons feitas ao diário El Mundo. Prestou declaraçom nos Julgados da Corunha em Junho.

Desde o Organismo Popular Anti-repressivo CEIVAR manifestamos toda a nossa solidariedade com os detidos e criticamos energicamente as medidas procedentes do Ministerio del Interior de vulnerar os direitos relativos à liberdade de expressom e as políticas de vigilância permanente.

 

A continuaçom reproduzimos a crónica publicada por Sermos Galiza e escrita por Rodri Suárez em referência ao despejo desenvolto esta manhá na Corunha por considerar muito boa a descriçom dos factos:

“Crónica do desafiuzamento da casa de Isabel e Álvaro na coruñesa aldea de Elviña, a que retratou Manuel Rivas en As Voces Baixas, que se converteu en berro solidario contra un despexo consumado a prol dunha anacrónica pelotada urbanística e malia a resistencia de centos de persoas, algunhas da cales foron golpeadas pola policía ou mesmo se subiron ao tellado para impedir a demolición. 

“Lin o que escribía do seu fogar: 'A casa loitaba bravamente” 

Manuel Rivas. 'As Voces Baixas'.

As campás soaron ás seis da mañá na coruñesa parroquia de Santo Vicenzo de Elviña. Pero nin chamaban a misa nin alertaban dun lume no monte nin daban pé á alborada do día da festa. Desta vez, zoupaban contra o invasor. Estaban chegando os antidisturbios.

B3bsaP5CYAA_NWjQuince furgóns, homes armados, policía estatal –autodenominada “de intervención” pero con escasa sensibilidade artística- e tamén a municipal tomaban ao asalto un espazo case bucólico que, no entanto, é tamén coñecido por unha napoleónica batalla e pola súa indócil vida propia, convertida en literatura por un dos seus, o Manuel Rivas que alí centrou o seu libro As Voces Baixas. As que, segundo defende o autor, sempre son as que en realidade pagan a pena. E ás seis da mañá, agochadas tras do ruído que desde a capela advertía á veciñanza da teatreira pero ameazante montaxe de grilleras e cascos guerreiros con escudo oficial, as voces baixas eras as das quince persoas que, somnolentas pero embravecidas, esperaban dentro das paredes condenadas, dispostas a resistir por unha casa que significaba moito máis, por exemplo, as vidas dos seus propietarios: Isabel -75 outonos- e Álvaro, o seu fillo. Segundo mandato do concello, ao seu fogar quedábanlle tres horas de existencia. Intereses inmobiliarios lle adxudicaran pena de piqueta. E desafiuzamento. Á forza. Manda quen manda. Non sempre de forma xusta. Por iso non tod@s atacan.

Noite pechada ao amencer e os dous bandos xa estaban preparados, malia que só un gardaba submisa formación. Armada, claro. Seguindo preparados plans manu militari, as disque forzas da orde (da recibida desde o poder máis insensíbel, concretamente) compuxeron un esaxerado perímetro de seguridade, cuxa principal función era afastar a xente, que debe ser un perigo. Tamén provocar retencións de tráfico, toda unha contradición tendo en conta que os mesmos que causaban ese problema son os encargados de resolvelo. Mais todo gobérnase coas mesmas mans. As que teñen porra e mancontro e as que ditan desde o pazo. Tamén mediante papeis con palabras terríbeis. Como a que a fría linguaxe da xudicatura manipulada chama “lanzamento de vivenda”. E demolición. Seica hai que deixar paso ao tixolo, a estas alturas. 

20.000 vivendas sen ocupantes

Como neses xoguetes para nen@s, resulta que cando a burbulla estoupa quedan pequenas partículas de xabón polo aire, que se cre que desaparecen, pero pode ser que non cando representan un gran negocio. E o cemento construtor négase a morrer na Coruña de Carlos Negreira, o alcalde responsábel de deixar a unha familia -a moitas máis en realidade- sen o fogar que foi antes o de dúas xeracións súas pero que agora caeu sentenciado por unha operación innecesaria socialmente, desexada en certos despachos insaciábeis. Na Coruña existen arestora 20.000 vivendas sen ocupantes. Porén, a especulación non renunciou ao chamado Parque Ofimático, un xigante caníbal que construirá novos edificios tirando de cartos públicos na entrada da cidade e para o cal foi necesario despexar das súas aos propietari@s, aos que ademais se lles toleou a cabeza ao impoñerlles estrataxemas enganosas que lles recortaban dereitos ao convertelos nunha especie de promotores que nunca quixeron ser. E que @s deixan na rúa. Isabel e Álvaro decidiron plantarse, porque ademais a súa vivenda está afectada pola construción dunha pasarela fantasmal que @s técnicos non ven clara. Pero o importante era que ninguén adiara a operación vampírica, xa que as elites temen ás eleccións municipais de dentro de seis meses; non vaia ser que para entón muden as cousas e se lles frustre o banquete. Os comensais chámanse Aproinco (as empresas de construción da cidade) e o goberno local do PP, sempre colaborador cos da súa corda. Desde María Pita saíu a demanda de desaloxo. Ás nove da mañá tiña que executarse. Unha hora antes, decenas de activistas e veciñ@s da aldea xa se xuntaran por centos para protestar contra a inminente inxustiza. E para intentar parar a barbarie que ía deixar a dúas persoas sen a súa casa para construír outras que ficarán sen xente pero darán privados beneficios saídos da caixa pública, a que financia a trampa.

Á hora fixada, comezou a representación indigna. Lola Vilas estaba dentro, xunto a outras moitas persoas encadeadas á porta. Cóntao con nervio e indignación, sen pararse no correcto: “Dúas señoritas, con tacóns de agulla, chegaron todas

Tres manifestantes subiron ao tellado

As voces baixas ían polo estómago. As altas saían das gorxas e tamén do alto da casa resistente. Tres manifestantes subiron ao tellado para así impedir a demolición. Primeiro apareceu unha rapaza. Logo un sindicalista. Ambos partidari@s do anonimato que non pode sortear o que xa é, malia a súa incomodidade co termo, un símbolo.

“Esta sempre foi unha aldea de resistencia”, dicía o escritor Manuel Rivas, alí presente, xunto a máis de 200 manifestantes2014112718050739356. E de solidariedade, podía engadir. @s veciñ@s achegaban café nunha pota para que @s presentes na protesta mitigaran o importante frío, que non dobregaba os tres de arriba, que loitaban en representación dos de abaixo, nun taboleiro trocado que poñía dos nervios ás forzas executantes, que paraban como podían os intentos duns mozos de cortar a circulación da principal vía de acceso á Coruña. Mesmo con dubidosas imposicións, como cando pretenderon prohibir a mobilidade dun grupo, sen éxito. Ou como cando expulsaron os que berraban desde unha finca propiedade duns veciños que a abriron para sumarse á onda solidaria. Resistente. E brava. Os antidisturbios foron desaloxados desa finca que tomaran ilegalmente cando alí apareceu a súa propietaria. Marcharon coa xesto de carraxe, pouco afeitos á humillación. Cabeza baixo, con casco e demais armamento, iso si. 

Ataque ao fogar de Isa e Varo, ataque á memoria

O ataque ao fogar de Isa e Varo (así se lles coñece) tamén alcanzaba á memoria. “Esta casa era de pedra antes e alí estaba o zapateiro, que a min me fascinaba pola moto coa que andaba”, lembraba Rivas. Era aquel artesán familiar dos actuais donos. D@s expulsad@s que aguantaban, co apoio de tres no teito, outr@s no último piso. Por fóra, a policía local -en triste papel- xa rebentara o fecho. Porque os bombeiros da Coruña -compañeiros de Roberto- negáronse a participar do despexo. Afirman que a súa función non é botar á xente das súas casas. Servizo público do de verdade. 

B3btSV3IIAAtTnTApós tres horas de resistencia, dous axentes da municipal soben nunha especie de guindastre-ascensor a falar cos activistas do teito, que se negan a abandonar. Multitude de vehículos fan soar os seus claxons en apoio á mobilización cando pasan pola veciña Avenida da Vedra. Finalmente, Álvaro recoñece que non ten máis forzas e como tampouco se trata de infartar, que bastante sufrimento hai xa, pide que todo chegue ao seu fin. @s tres activistas do tellado baixan sen opoñer resistencia. Son identificad@s pero non detid@s. Xa lles chegarán as represalias (“asumímolas” recoñece orgulloso Roberto Rivas, que xa fora sancionado cando Aurelia). Desde o chan, únense aos manifestantes do exterior, que @s reciben entre aplausos. Tamén están os propietarios dunha casa en cuxa aniquilación traballan operarios. Choran sen acougo. Son abrazados pola veciñanza e a xente de Stop Desafiuzamentos. Por tod@s. Como por Pilar Santiago, dona da casa do seu carón, que durante o despexo acusou de “prevaricador” o alcalde e desvelou que os propietarios da vella zapatería agora golpeada pola excavadora negáronse a aceptar unha vivenda do concello “porque teñen decencia e non van coller algo que necesita moita xente antes que eles”. Esta veciña achégase a Álvaro, que tapa as bágoas cun pano. Dille: “Morremos, pero morremos erguidos”. A última hora da tarde, a vivenda extraída pola especulación xa padecía os estragos da piqueta. Pero o seu esqueleto e o seu espírito seguía en pé. 

E cando volvan soar pola mañá, as campás de Santo Vicenzo de Elviña xa non serán de alarma. Pero si de dignidade."

 

Também incorporamos o material audiosual criado polas/os companheiras/os de GzContrainfo

http://www.youtube.com/watch?v=AvCxKQ4SwFQ

 

maxresdefaultNesta manhá era detido o ex-preso antifascista galego Suso Cela Seoane numha operaçom da Guardia Civil que salpicou também às localidades de Madrid e La Rioja. Os três detidos som acusados de “enaltecimento do terrorismo” durante umhas jornadas anti-capitalistas que se desenvolvérom há um ano na vila biscaina de Laudio.

Ademais do militante antifascista corunhés, foi também detido em Torrejón de Ardoz o advogado dos GRAPO, Manuel Olarieta Alberdi, e em La Rioja, Aitor Cuervo Taboada quem fora processado em outras ocasions polo delito de “enaltecimento do terrorismo”. Nestes momentos continuam em dependências da Audiencia Nacional à espera de ser postos ante o juíz especial Fernando Andreu.

A detençom de Suso Cela produziu-se a primeiras horas da manhá quando este se dirigia a tomar o autocarro para acudir a umha mobilizaçom contra os despejos. Cela nom há mais dum ano e médio que está em liberdade após passar 23 anos em prisom e dispersado polas cadeias espanholas de Topas, Sevilla, Alcalá Meco, Soria, Carabanchel e Badajoz.

 

novembro_webEsta sexta de fim de mês o Organismo Popular Anti-repressivo CEIVAR estaremos junto com outros entes políticos e sociais nas ruas galegas para acompanhar às/aos pres@s independentistas galeg@s no seu jejum mensal. Este mês de Novembro o ato reivindicativo que desenvolven dentro das prisóns @s retaliad@s polític@s galeg@s cumpre quatro anos e com perspeitiva de continuar até que nom se dea resposta às seguintes reivindicaçons:

1- Reconhecimento da sua condiçom de prisioneiras/os políticas/os.

2- Fim da política de dispersom penitenciária.

3- Reagrupamento dos membros do coletivo numha prisom em território galego.

4- Cessamento do regime de reclusom nos centros de menores.

5- Melhora geral das condiçons de vida nas prisóns.

CEIVAR secundará as mobilizaçons convocadas o dia 28 DE NOVEMBRO nas principais vilas galegas e anima a todas as solidaridades a respostar com força ante o modelo penitenciário espanhol.

BURELA: Praça do Concelho às 20h30 + Ceia vegana anti-repressiva no C.S. Xebra!
COMPOSTELA: Praça da Galiza às 20h30
CORUNHA: Cantóm Obelisco ás 20h30
FERROL: Praça do Concelho às 20h
LUGO: Praça Maior às 20h30
NOIA: Praça da Constituçom às 20h30
OURENSE: Praça do Ferro às 20h30
PONTE VEDRA: Praça da Peregrina às 20h00
VIGO:  Marco (Rua Príncipe) às 20h00
 

2014-10-08-22.27.07O preso independentista galego, Raúl Agulheiro, chegou no dia de ontem ao centro penitenciário de Mansilla de las Mulas ubicado em León onde também se atopa a presa independentista Maria Osório.

Raúl passou a isolamento o passado sábado em Soto del Real (Madrid) polo que já nom puido receber a visita das amizades correspondentes a esse dia. O domingo foi conduzido a Valdemoro e, após passar um dia no módulo de ingresos de Mansilla de las Mulas, agora atopa-se como é habitual no módulo de isolamento aguardando que manhá seja posto num módulo normal da cadeia leonesa.

O preso político reportou um trato correto e bom estado físico e anímico. Desde o Organismo Popular Anti-repressivo CEIVAR fazemos um chamado à solidariedade para continuar com o envio de correio.

Raúl Agulheiro Cartoi
Centro Penitenciario Mansilla de las Mulas
Paraje Villahierro s/n
24210 Mansilla de las Mulas. León
 
Mais artigos...
Colaboraçom Económica
colab_economica_2014
O Teito é de Pedra
mostra_capa
Lei de Segurança Cidadá
LSC_2014web
Defender a lingua nom é delito!

CARTAZ_JUIZOS_LINGUA

Endereços d@s Pres@s

raul_web

maria2014_web

carlos_web_2

edu_web

teto_web

antom2014_web

Atópanos nas redes sociais



feisbuk

imagem_web_autodefesa

numero_conta_ceivar